Opnieuw dansen met de dood.

Een slechte nacht.

Ik kan het niet anders schrijven.

Ik ben niet bijgelovig, maar vannacht voelde ik de oude demonen weer — die van vorig jaar, toen de duisternis me vasthield in een depressie. Onrust. Draaien in bed. Tientallen keren door de kamer lopen. Dezelfde klotegevoelens als toen. Boosheid die opkomt, teleurstelling die nergens heen kan. Mijn maag draait er letterlijk van om.

De nacht tikt weg.

Ik geef het op, stap onder de douche, loop naar het restaurant, zet mijn andere gezicht op.

Ontbijt met Gerard. Ondertussen berichten met Eka. Er gaat van alles mis. Veel berichten over en weer, geen oplossing in zicht. Mijn enthousiasme zakt tot een dieptepunt.

Ik besluit wat anders te doen.

Dieuwertje had gevraagd naar het katten­café — dus rijd ik daarheen. Gerard blijft bij het restaurant; hij heeft last van zijn benen en later nog een afspraak. Onderweg stop ik bij een zilversmid, kijk of er iets voor Inge is. Uiteindelijk laat ik iets maken.

Het katten­café is verhuisd, nu vlak bij de McDonald’s. Meer ruimte voor de katten, maar minder loopverkeer. Ik blijf er tot na twaalven, spring dan op de motor terug naar mijn kamer. Drie kwartier later rijd ik weer — dit keer naar de barbier.

Op de terugweg ontmoet ik een Zweedse man met zijn Indonesische vrouw. Ze willen naar Nederland verhuizen. We praten kort, ik wens ze geluk. Daarna naar de massagesalon. Ik heb mentale ontlasting nodig, en dat lukt hier alleen via het lichaam. De masseuse kneedt de spanning uit mijn schouders; even later loop ik lichter de deur uit. Ik haal het sieraad bij de zilversmid op, betaal, stop het in mijn tas. Hopelijk is Inge er blij mee.

Dan naar Gerard en Komang — Rama. Kleine boodschappen nog.

Het is bijna half zes als ik dit opschrijf. Over een half uur gaan we eten bij Smorgas, het Zweedse restaurant naast Billy’s.

Ik leg net mijn iPad neer als Indah Wati binnenkomt. Ze heeft lekkers meegenomen. Het raakt me. Zij was het die op 6 januari 2024 een taart bracht, één dag na de crematie van mijn moeder. Die dag zal ik nooit vergeten. Indah kende mijn moeder goed, en was ook bevriend met Thea — mijn nicht, de zus van Marianne. Ze werkte vroeger bij Billy’s Café en stond bekend als lachebekje. Daar ken ik haar van.

We praten, lachen, herinneren. Ze regelt bloemen voor morgen, voor een kleine ceremonie op het strand. Een ritueel voor Toja, de vriendin van mijn moeder die kort na haar overleed.

Na haar vertrek ga ik met Gerard eten bij Smorgas. Er is live muziek, een jazzcombo met een vrouw die spontaan meezingt en fluit speelt. Gerard gaat vroeg terug naar Yulia 2; ik blijf tot het einde van de set.

Eerder op de avond was er een incident. Een grote blanke toerist, stomdronken, rijdt tegen een stoeprand, wankelt, rijdt door, knalt tegen een auto en valt. De lokale mannen proberen hem overeind te krijgen, maar hij stinkt, vloekt, verzet zich. Ik bemoei me ermee, vraag om zijn sleutels. Hij weigert. Dan maar hard.

Soms helpt enkel volume.

Hij geeft toe, ik krijg hem in een taxi, sleutels en motor blijven bij mij. Later komt iemand van het resort de spullen ophalen. Ze zucht — het is een bekende dronkaard, een lastpak. “Terima kasih,” zegt ze. “Je hebt me geholpen.”

Ik loop terug naar mijn kamer. WhatsApp met Inge. We zien elkaar even, via scherm en stilte. Het is half tien.

Een dag met twee gezichten.

De één maakt me blij.

De ander bijt.

Vechten tegen demonen is niet mijn ding. Ik wil rust.

O ja — de terugvluchten zijn bevestigd. Het einde van deze reis komt in zicht.

Nog twee dagen oogkleppen op.

Nog even verdringen dat het bijna voorbij is.

Morgen weer een dag in de gordel van smaragd.

Je vindt me op de bank bij Billy’s,

of op de motor —

het onbekende tegemoet.