De zee ademt zacht

Zeven uur.

Ik trek baantjes in het zwembad, het water nog koel van de nacht. De lucht is stil, de zon voorzichtig. Een kwartier eerder was ik al wakker — iets in mij zei dat ik móést zwemmen. Daarna douche ik, lig even op bed en plaats de foto’s op Polarsteps.

Eindelijk weer bij.

De website loopt achter, maar dat is een kwestie van geduld. De WiFi hier heeft het tempo van een schildpad met een lunchpauze.

Ontbijt is als altijd: nasi goreng, thee jahe en fruit.

Dan schuift Gretchen aan — en voor ik het weet zitten we in een diep gesprek over kinderen, werk en de wereld. Over haar kinderen Max en Sydney, ik over Dieuwertje en Jelle. Over politiek, over wat landen met hun burgers doen, over hoe we ouder worden maar nog steeds willen geloven dat we verschil maken.

Ze blijkt, net als wij, een camper te hebben.

Soms zijn de overeenkomsten bijna poëtisch.

Na het ontbijt breng ik wat wasgoed weg, vul mijn tas en maak me klaar voor het strand. Gerard en ik slingeren over het eiland, langs zandwegen en palmen, en komen uit op dezelfde plek waar we gisteren eindigden. De ligbedden lonken, de zee ruist uitnodigend.

Ik ga op zoek naar een klein GoPro onderdeel voor mijn  — Insta360 x4, zodat ik de camera mee onder water kan nemen. Misschien, heel misschien, zwem ik vandaag met schildpadden.

En alsof het eiland een grap maakt, ontmoeten we ook nog Achterhoekers en Sallanders.

De wereld blijkt, zelfs hier, een dorpsplein.

Ik bestel vier krokante tonijnfilets met een koude Bintang.

Na het eten lig ik uit te buiken en kijk hoe het water stijgt.

Het wordt vloed — tijd om te zwemmen.

En dan gebeurt het.

Ik zwem met een schildpad.

Een klein moment van eeuwigheid in warm, zout water.

De camera werkt half, ik strijd met de golven en de onderstroom, en voel me meer zeeleeuw dan zwemmer.

Maar dat deert niet.

Het is een uur puur leven, gewichtloos en vrij.

De middag glijdt voorbij.

We keren terug naar ons appartement, spelen een spelletje, en nemen wat rust.

Om zeven uur heb ik een afspraak bij de spa — een manicure, jawel.

Het zeewater heeft mijn nagels veranderd in broze relikwieën.

Een uur later kom ik buiten, mijn handen herboren.

Gerard staat al klaar met de scooters. We maken een foto — twee mannen op twee elektrische muildieren, lachend in het avondlicht — en rijden richting de Iris Pub.

De rit ernaartoe is… typisch ons.

Verhard pad, keren, onverhard pad, weer keren.

Bij elke afslag een nieuwe theorie.

Tot ik zeg: “Ik denk dat het rechtdoor is.”

En ja hoor, vijftig meter later staan we voor de deur.

We zwijgen.

Soms zegt stilte genoeg.

In de pub eten we Mahi-Mahi met frietjes.

Gerard drinkt een Bintang, ik een Guinness — de tropen met een vleugje Ierland.

We praten met twee Hollandse neven, uit Veenendaal en Eemnes.

Een gezellige babbel, een lach, een proost.

Tegen tienen rijden we de 50 meter naar het complex terug.

De lucht is warm, de weg donker, het geluid van de zee vlakbij.

Morgen om acht uur bij de haven.

De fast boat wacht.

Nusa Penida lonkt.

En ik, ik voel het weer — dat lichte tintelen van verwachting.

De reis leeft nog, en ik leef met haar mee.