De föhn met ouderdomsklachten

6.15 uur.

Een bericht van Gerard op WhatsApp: “Ben er klaar voor.”

Ik niet.

Ik beweeg me traag, doelbewust, zen.

We hebben alle tijd — ik weiger me nog langer te laten opjagen door de klok.

Tempo laag, bloeddruk goed, enthousiasme hoog.

Afscheid van Oasis.

Wat een plek.

Het soort plek dat in je kruipt, die je vasthoudt als een zachte hand op je schouder.

Ik kan hier hechten.

Tijdloosheid heeft een vorm gekregen: zon, zand, zwembad, stilte.

Nu nog stilte, tenminste. De dag slaapt nog.

Langzaam ontwaakt het personeel. Aya is er — altijd Aya.

Mijn wasgoed verschijnt als bij toverslag, geurend naar zon en zeep.

We rekenen af, ook voor de scooters en ja, zelfs mijn dure manicure.

Ze belt een paard en wagen voor ons — binnen vijf minuten staan we klaar.

Een dikke knuffel, een laatste lach.

Oasis verdwijnt achter ons, langzaam kleiner wordend in het ochtendlight.

7.30 uur. De haven.

En dan begint het circus.

We hebben gereserveerd, maar de heer van het loket kijkt me aan alsof ik een spook ben.

Hij kent de booker niet.

Gita Tours, een gerenommeerde naam, wordt behandeld alsof het een obscure marktplaatsverkoper is.

Na een half uur trekken, praten en zuchten geef ik het op.

Ik koop nieuwe tickets bij een concurrent.

Gita Tours appt later: “Sorry, very strange.”

Ja, dat dacht ik ook.

Half tien. De “fast” boat.

Fast is hier een relatief begrip.

Na anderhalf uur bereiken we Nusa Penida.

De beloofde auto van Gelih Bungalows? Onzichtbaar.

Pas in de middag, als we allang met een taxi gearriveerd zijn, verschijnt er een vriendelijk “Hello” in mijn WhatsApp.

Te laat, Gelih.

We blijken bijna de enige gasten. Geen ontbijt, geen personeel, alleen wat hoveniers die in stilte gras verplaatsen.

De plek voelt als een lege ansichtkaart. Op naar vergane glorie en vergetelheid.

De hitte is… iets buiten het menselijke spectrum.

36 graden in de schaduw.

De lucht beweegt niet — zelfs de tijd lijkt bezweet.

We lopen vijf minuten naar Angel Café, en bij aankomst lijk ik rechtstreeks uit het zwembad te zijn gekropen.

De wind voelt aan als een föhn met ouderdomsklachten: hij blaast, maar zonder overtuiging.

Maar dan, Angel Café.

Aan zee, letterlijk boven de zee.

Het balkon zweeft over het water, de horizon glinstert. Zilt windje die iets verkoelt.

Gado gado als lunch — perfect.

Voor vanavond bestel ik alvast zeebanket kebab. Ita, de eigenaresse, laat trots haar nieuwe villa zien: jacuzzi, twee slaapkamer met elk een buitenbadkamer en buitendouche naast de jacuzzi, uitzicht op oneindigheid.

Ze noemt het Angel Villa.

De naam is terecht.

Terug bij de bungalow.

Gerard neemt een dutje; ik kies voor het zwembad.

Na een uur dobberen onder de zinderende lucht is zelfs het water moe van zichzelf.

Douchen, drogen, uitrekken, even nietsdoen — een perfecte volgorde.

Dan weer terug naar Angel Café voor de avond rond zessen.

We leggen een kaartje, maken plannen voor de rest van de reis, drinken coconut mojito’s.

Het leven is plots eenvoudig: water, wind, een beetje rum en iemand die lacht.

Na tienen keren we terug naar de bungalow.

De lucht is nog steeds warm, maar ik voel me licht.

Airco op maximaal, hoofd op het kussen.

Ik typ deze woorden, sluit af.

De dag had kuren, maar ook charme.

De wind was heet, het geduld dun,

maar de zee —

de zee bleef onverstoorbaar kalm.