Van nachtelijke vluchten en eerste stappen op Bali

We zweven ergens hoog boven het gebied waar de Tigris en de Eufraat samen een oud verhaal vertellen. Beneden ligt Irak, boven ons alleen de zwarte leegte van de nacht. Het vliegtuig gonst zacht, een metaalvogel vol slapende passagiers.

Ik luister naar Garden of Remembrance van Fish. Al meerdere keren inmiddels. Het nummer voelt als een warme hand op mijn schouder, precies op het goede moment. De woorden, de toon, de stilte ertussen – het maakt mijn gedachten bijna vloeibaar. “Not so long ago, he is lost between here and now…” Het raakt me meer dan ik had verwacht.

Naast me sluimert Gerard, maar echt slapen doet hij niet. Ik ook niet. Slapen en ik zijn geen vrienden in vliegtuigen, dat is al jaren zo. Ik neem een warme cheese suisse pastry als ontbijt, sinaasappelsap erbij. Gerard kiest koffie. Daarvoor kwamen ze al eerder langs in het donker, met nootjes en drinken. Klein geluk, daar in die smalle stoelen boven een slapend continent.

Dubai. Een vroege ochtend, net na half zeven. Terminal 3, een labyrint van sluisdeuren en rolpaden. Geen tijd om rond te kijken; onze overstap is krap. Op zoek naar de gate, de klok tikt. Om 9.10 uur vertrekt Emirates vlucht EK398, een Boeing 777-300ER, richting Bali. Negen uur en tien minuten vliegen. Ik weet nu al: ergens vanavond laat zetten we voet op Balinese grond.

En zo gebeurt het ook. Laat op de avond, iets later dan gepland. 22.50 uur. Gerard voor het eerst op Bali – dat is toch een moment. De eerste tropische warmte slaat tegen ons aan zodra we het vliegtuig uit zijn. Visa geregeld, QR-code gescand. Helaas, Gerards koffer wordt er nog even uitgepikt voor een inspectie, maar dan staan we in de aankomsthal.

En daar… begint het lachen. Onze koffers, met die cartoonhoezen. Mensen wijzen, schateren, roepen dingen naar elkaar. Zelfs de bagagemedewerkers houden even in om te grijnzen. Cat-cat, die ons opwacht, lacht het hardst. De toon is gezet: onze koffers zijn beroemd op Bali nog voordat wij dat zijn.

Het is bijna half één ’s nachts als we bij Yulia 2 in Sanur aankomen. Voor Gerard een nieuwe plek, voor mij een thuis dat ik al zo vaak heb gezien. Gerard krijgt kamer 8 boven – ik ken hem goed, heb er zelf vaak geslapen. Ikzelf duik in kamer 10 in het huis. Cat-cat en ik praten bij. Te lang niet gezien. Te veel te vertellen. Maar het is laat en de slaap laat zich niet dwingen. Pas om drie uur doe ik eindelijk het licht uit. Buiten hoor ik Bali ademen. Morgen begint het echt.

Geef deze dag het aantal sterren dat het verdient, volgens jou.