De dag wist zichzelf

Het is zondag, dat zag ik op mijn iPad. En 12 oktober.

De kalender zegt het, maar ik voel het niet.

Het besef van tijd, dagen, data — alles is hier vervaagd.

Ik leef van dag tot dag, van zonsopkomst tot sterrenlicht.

Gerard vindt het fijn dat ik vooruitkijk, dat geeft hem rust.

Dus heb ik de overtocht en overnachtingen op Nusa Penida al geboekt.

Maar eerlijk? Dat ligt niet in mijn natuur.

Mijn toekomst reikt hooguit tot na de lunch.

De rest is lucht, seconden vooruit, meer niet.

6.49 uur.

Ik sta onder de douche, de druppels vallen als een kleine auditie voor de moesson.

Kort daarna publiceer ik het verhaal van gisteren, luister wat muziek, en om half negen wandel ik naar het restaurant. Gerard zit er al, met die kalme blik van iemand die weet dat er vandaag niets moet. We ontbijten samen — eenvoudig, goed, precies wat het moet zijn. Daarna pak ik mijn spullen.

Gerard heeft vervoer geregeld: een elektrisch scootertje.

Geen fiets, want de herinnering aan 2023 is nog scherp.

Toen, op een fiets die meer weg had van een kindermodel met sterallures, reed ik mezelf bijna richting de eeuwige rijstvelden.

De hitte, de luchtvochtigheid, de pure uitputting — ik voelde me destijds langzaam smelten tot menssoep.

Vandaag niet. Vandaag rijd ik elektrisch. We praten met een stel uit Maastricht en met een Nederlands koppel dat hun leven heeft verplaatst naar Indonesië. De rust staat ze goed. En dan — sleutels, scooters, op pad.

De weg slingert langs de kust van Gili Trawangan.

Het pad is verhard, de horizon beweegt mee.

We rijden tegen de klok in, want vooruit heeft hier geen richting.

Onderweg stop ik bij een ATM, Gerard koopt strandslippers — het leven van reizigers in drie woorden. Bij Window Sport Bar drinken we onze eerste stop van de dag: ijsthee voor Gerard, een ijscappuccino voor mij.

Wili en zijn makker bedienen ons met de glimlach van mensen die hun eiland kennen.

We rijden verder naar het westen, waar de zee glinstert en het strand stil is.

Bij Malibu Beach eten we lunch. Rumi — een jonge man met een open blik — bedient ons en vertelt zijn verhaal.

Het harde leven tijdens en na COVID.

Het toerisme dat nog altijd niet is hersteld, het lange wachten op bezoekers.

Zijn stem is zacht, maar zijn ogen spreken van volharding.

We vervolgen onze route.

Langs de haven, langs winkeltjes en warungs, tot aan de noordkant.

Daar ligt La Moomba, beter bekend als Turtle Point.

Hier zwommen ooit de schildpadden langs mijn voeten — en vandaag zwem ik even in herinneringen.

De pier is nieuw, maar de sfeer is oud en vertrouwd.

Aan een tafeltje ontmoeten we Marco en Jimmy, twee mannen uit Drenthe die ooit in Deventer woonden.

De wereld blijft klein, zelfs op een eiland zo klein als dit.

Na smoothies en gesprekken rijden we via smalle paadjes terug naar Oasis. Het is net na tweeën.

Een spelletje kaarten, wat gelach, en dan komt Gretchen langs.

Greg — haar partner — doet straks mee aan een volleybaltoernooi. Ze nodigen ons uit.

Ik moet vriendelijk afzeggen.

Mijn toernooi heet Full Body Massage.

Een uur later zweef ik ergens tussen aarde en hemel.

De handen van de masseuse drukken niet alleen spanning weg, maar ook tijd.

Wanneer ik terug op mijn kamer kom, zet ik zachte muziek op.

Meditatie. Stilte. Verdwijnen.

Een dik uur later meldt Gerard zich.

We rijden met onze scooters naar New Gili Frame, eten beef rendang en loempia’s, drinken fruit juice.

De donkere nacht valt langzaam over het eiland.

De lichtslangen in de bomen fonkelen als tropische kerstversiering, en ik voel dat vreemde mengsel van rust en vrolijkheid.

Onderweg grapt Gerard dat hij spiegels mist op zijn scooter.

Ik vraag of dat ijdelheid is.

Zijn zucht zegt alles, zijn middelvinger nog meer.

Het leven is goed.

Terug bij Oasis besluiten we nog te poolen.

De jonge reizigers trekken zich op aan cocktails en neonlicht — wij aan een keu en een stapel kaarten.

Ergens voel ik het: ik ben niet zestien meer.

Meer het omgekeerde getal.

We spelen nog een potje Skip-Bo, lachen, drink een bintang, en dan is het klaar.

De nacht roept.

Mijn bed wacht.

Nog even douchen, dan kruip ik tussen de lakens.

De airco wiegt de lucht, mijn hoofd vult zich met stilte.

Buiten zwijgt de zee, binnen sluit de dag zich als een boek.

De dag wist zichzelf.

En ik?

Ik liet hem begaan.