Gisteravond al vroeg in slaap. Dit verhaal begint om 3 uur in de nacht. Ik had de wekker gezet en vijf minuten later lig ik op bed te luisteren naar Grand Prix Radio, de race in Amerika. Max begint op pole, en eindigt als winnaar, de korte versie. Met de sprint race had hij 8 punten geïncasseerd en nu nog eens 15 punten door het winnen van deze wedstrijd. Met nog 5 races en 2 sprintraces te ga an maakt hij nog steeds kans om voor de vijfde keer wereldkampioen te worden maar dan heeft hij wel “hulp” nodig van de Mac Laren rijders. Die mogen niet winnen. Piastri staat bovenaan met 346 punten, Norris volgt met 332 punten en Max zit daar achter met 306 punten. Het wordt nog een spannend najaar.

Even voor 7 uur weer wakker, zwembroek aan en het zwembad in. Later bleek dat Gerard mij al voor was. Die heeft om 6 uur al gezwommen. Het is genieten zo in de ochtend. Een douche en we ontbijten samen, en ondertussen gekeken hoe de lokale bevolking hun vissersboot en netten ontdoet van heel veel vis. Vooral veel makreel zo te zien. Wij pakken straks ook zo’n boot, een Jukung. En dan varen we naar Virgin Beach, een van de mooiste stranden van Bali. Ik herinner mij als een strand waar de massa toerist nog niet massaal langskomt, maar de tijden zijn veranderd, het is overal drukker, na COVID is er veel activiteit ontstaan, hebben de Russen hier flink geïnvesteerd, zo hoor ik. Je ziet het ook terug in Candidasa. Vorig jaar januari was het hier qua winkels best wel rustig, veel nog gesloten maar inmiddels is er bijgebouwd, verbouwd maar ik zie ook zaken te koop staan.

Ik loop nu weg van de sea Side restaurant, terug naar mijn bungalow om spullen te pakken over ruim een kwartier stappen we in het bootje en varen we langs de kust, noordwaarts.

We varen in een Jukung. Langs de kust van Candidasa. Boven op een heuvel wordt driftig gebouwd, een enorm resort zo te zien. We varen verder, langs de “black beach”. Daar weinig tot geen toeristen, wel een grote vloot Jukungs op het strand. De volgende landtong gepasseerd en daar ligt het, “Virgin Beach”. We meren aan op het strand,klimmen uit de boot, recht in zee en lopen het strand op. We duwen de Jukung het strand op zodat het veilig ligt. Daar lopen we naar een warung waar ik in eerdere jaren ook al geweest ben. Herkenning. We nemen beide een ligbed onder een parasol want het is enorm warm en zonnig. Niet veel later geniet ik van een uurtje massage op het strand. We gaan diverse keren in zee die verkoelend is, en drinken gekoelde juiches.

We lunchen en ik drink een ice susu, oftewel melk, met een beetje suiker en ijsklontjes. De suiker had niet gehoeven, maar ik was vergeten te zeggen, ‘tidak gula’. We doen een spelletje en spreken af dat we rond half drie met de boot teruggaan. Nog even de ogen toe en voor ik het weet is de tijd voorbij. We stappen in de boot en varen terug. De huid heeft nog geen spat inkt gehad maar we staan er gekleurd op. Terug in Candidasa vliegt de tijd, ik ontvang de sleutels van de motor, en gebruik het tussen de verschillende momenten door. We gaan nog een keer naar WJ’s, Gerard had zin in poffertjes. ik kies voor warm appelgebak met vanille-ijs. Nog even shoppen en ik heb geluk. Ik heb iets gevonden voor Inge.

De avond vind vooral plaats op Kelapa Mas. Ik Spreek met verschillende mensen, uit diverse landen. Australië, Nederland, Denemarken, Nieuw Zeeland, Hongarije en Ierland. Met Gerard nog een spelletje skip-Bo gedaan, maar die ging rond 9 uur naar zijn bungalow. Ik spreek nog even met het personeel. Daarna maar richting mijn bungalow gegaan. Eerst een tijd muziek geluisterd daarna dit verhaal richting een eind breien.

Ik heb melk naast me staan, pilletje van de avond ligt klaar. Ik denk nog even terug aan het aangezicht van een monster van een complex op de heuvel boven Candidasa. Het uitzicht is verminkt, de skeletten van de nieuw te bouwen appartementen met zicht op zee is pijnlijk om te zien. Wie hier toestemming voor heeft gegeven heeft waarschijnlijk lijk ook gegeten uit de ruif van steekgeld. Het gehele natuurlijke uitzicht is verminkt. En dat terwijl er in Candidasa locaties leeg staan, te koop zelfs, waarom wordt daar niet aan gewerkt. Toerisme kan ook te ver gaan en dit was wel een heel duidelijk voorbeeld. Jammer. En ineens moet ik denken aan mijn naamgenoot die van Gaza een groot resort wil. Tijd om mijn ogen te sluiten voor zoveel bouwgeweld.

Bed staat klaar voor rust in mijn hoofd.

Gedachten laten varen, stilte in mijn lichaam.

Dromen van wat gaat komen, de rest laten gaan.

Leegte, rust, stilte. Uit.