De overtocht naar rust

De overgang kan niet groter zijn — van het smoezelige Bates Motel naar het tropische equivalent van het Hilton, compleet met twee zwembaden en glimlachende medewerkers die in slow motion lijken te bewegen. We hebben ons verblijf maximaal geüpgraded. En eerlijk is eerlijk: het voelt alsof we van zwart-wit naar kleur zijn gegaan.

Maar even terug naar het begin van de ochtend.

Na het douchen sta ik alweer klaar. Gerard komt net zijn kamer uit. We zijn in Bangsal, Lombok — een paar minuten van de haven vandaan. Ontbijt is eenvoudig, precies genoeg. Terwijl ik mijn thee drink, boek ik het volgende verblijf. Twee kamers vinden blijkt lastig, maar dan komt een bekend adres voorbij: Trawangan Oasis. Hier was ik eerder, januari 2023, met Dieuwertje. Herinneringen wellen op — warmte, rust, herkenning.

We laten ons met de motor naar de haven brengen, lopen naar een kapitein, en binnen vijf minuten varen we met hoge snelheid richting Gili Trawangan. De zee ruikt naar vrijheid. Nog voor negen uur zetten we voet aan wal, en een paardenkar brengt ons naar het resort.

Bij aankomst klinkt mijn naam: “Donal!”

Het is Aya — ik wist dat het iets met een a moest zijn.

Na een knuffel nemen we plaats in het restaurant. De kamers zijn nog niet klaar, maar dat deert niet. We drinken, eten wat, praten met het personeel. De vrouw van de eigenaar schuift ook aan. En dan, als kers op de taart: er loopt hier een witte eend rond. Haar naam? Donald.

Je verzint het niet.

Ook hoor ik dat Johnnie, de kat die in 2023 bij ons op de kamer sliep, nog steeds rondzwerft. Het voelt bijna symbolisch: alles verandert, en toch blijft iets hetzelfde.

Even later krijgen we onze kamers. Gerard nummer 15, ik nummer 7 — direct naast de kamer waar ik destijds met Dieuwertje verbleef. Het voelt vertrouwd. De temperatuur is milder, slechts 32 graden met een vleugje wind. We besluiten vandaag niet te veel te doen.

We zwemmen, we ademen.

Ik boek alvast de fastboat naar Nusa Penida — de zee lijkt kalm, maar kan verraderlijk zijn, en ik wil geen risico nemen. De verantwoordelijkheid van een zelfverklaarde reisleider.

‘s Middags val ik in een diepe slaap op een bed dat breder is dan sommige hotelkamers die ik heb gehad. Verdrinken in kussens — pure weelde. Tot mijn telefoon trilt: Gerard, met zijn bekende droogte: “Leef je nog?” Tien minuten later zit ik bij hem aan tafel in het restaurant. We besluiten wat te eten — en voor het eerst geen Indisch gerecht, maar een burger. Op Lombok hadden we vanochtend nasi als ontbijt, saté als lunch, dus waarom niet een burger als avondmaal? Een mens mag af en toe vreemdgaan, culinair gezien. Toch knaagt er iets: spijt, alsof ik iets heiligs heb geschonden. Maar ja, ook de lokale bevolking eet niet elke dag rijst, houd ik mezelf voor.

Aan de rand van het zwembad speelt het leven zich in vignetten af.

Een groep Engelse meiden lijkt op te gaan in hun telefoons, hun filters en gefingeerde glimlachen. Ze kijken nergens, ze zien niets. Hun wereld past in het scherm voor hun neus. Ik observeer, glimlach, en zucht tegelijk. Het contrast met de levendige ontmoetingen van de voorbije weken kon niet groter zijn.

Gelukkig is er Greg en Gretchen — een Amerikaans stel dat vanavond hun zevenjarige relatie viert. Geen cliché-Amerikanen met grootspraak, maar mensen van vlees, bloed en verhalen. Greg blijkt Nederlandse voorouders te hebben. We praten lang, met humor en diepgang. Ze vertrekken later naar de Tiki Bar, wij blijven achter met een warm gevoel en een hernieuwd geloof in menselijkheid. Dat is het mooie van reizen: de onverwachte ontmoetingen die even een venster openen naar een andere wereld. De echtheid van contact, tegenover de leegte van het scrollen. Hier, tussen al die gezichten en verhalen, voel ik het tegenovergestelde van cynisme — ik voel verbinding.

De avond zakt als een warme deken over het eiland.

Ik loop terug naar mijn kamer, douche, en zoek mijn plek in dat enorme bed.

De lakens zijn koel, het kussen zwaar van comfort.

Ik schrijf nog wat, maar merk dat mijn ogen zich verzetten.

De slaap trekt aan me, zacht maar onverbiddelijk.

Buiten zingt een kikker, binnen gromt de airco tevreden.

Ik glimlach.

De dag was vol, de nacht belooft rust.

Lombok heeft me — voor even — volledig stil gekregen.