Amed: De regen en de herinnering

3.02 uur.

Een geluid dringt door de ruis van de airco. Regen. Onweer.

Ik loop naar de veranda en zie hoe het water met bakken uit de hemel komt. De tuin slikt het moeiteloos, alsof hij erom vroeg. Wat nu valt, valt straks niet meer, denk ik. De regen hoort erbij. Regen maakt Bali groen, levend, ademend. En het is tenslotte de regentijd — al hebben we er tot nu toe nauwelijks iets van gemerkt.

Rond zevenen ben ik echt wakker. De vaste rituelen: douchen, aankleden, even zitten. Dan hoor ik Gerard al op de deur kloppen. Hij bestelt alvast ontbijt; ik volg niet veel later. Het is nog geen acht uur als de nasi goreng op tafel staat. Terwijl we eten, probeer ik het verhaal van gisteren online te krijgen. Dat lukt — al blijven de foto’s op de website een probleem. Polarsteps doet het beter. Wie ons daar volgt, heeft geluk.

Vandaag trekken we naar het noordoosten. Sightseeing, een rondrit langs paleizen en plantages, met als hoogtepunt Amed. Die plek was ooit magisch — een slaperig vissersdorp vol eenvoud. Ik vrees dat het nu anders is.

De auto staat klaar.

Stop 1: Waterpaleis Ujung.

Stop 2: Tirtagangga.

Stop 3: Maha Gangga, een buurtschap met uitzicht over valleien vol rijst.

Daarna rijden we door naar Amed. Langs de kustlijn, door dorpen, langs heuvels. Amed blijkt onherkenbaar. Gebouwd, bebouwd, verdicht. De charme van toen is vervangen door ambities van nu. Een tweede Ubud, vol beton. Jammer. De stilte van vroeger is weggemetseld.

Stop 4: Bunutan Amed. We eten bij Vienna Coffee Shop & Restaurant, het enige stukje wit strand in de buurt. De lucht is bewolkt na de ochtendregen, de wind aangenaam. Ik heb een lichte hoofdpijn, maar de mahi-mahi op mijn bord maakt veel goed. We eten samen met de chauffeur; het is een lange rit, we zijn al vier uur onderweg.

Daarna slingeren we verder langs de kust. De weg is smal, kronkelig, adembenemend mooi. Geen toeristen, alleen locals die lachen en zwaaien. Kinderen roepen iets als we voorbijrijden — “Siapa nama?”, wat is je naam?

Ik roep terug:

“Nama saya Donal! Nama saya bebek Donal!”

Donald Duck. Altijd raak.

Na zes en een half uur zijn we terug in Candidasa. Onze Australische buurvrouwen laten me gembersap proeven van een Indonesische vriendin. Pittig, fris, vertrouwd. Ik drink het alsof ik thuis ben.

Gerard gaat rusten; ik lever mijn was in. De vrouw van de laundry verschijnt altijd precies op tijd. Douchen, schone kleren, en dan een massage. Een uur later voel ik me als herboren.

Ik spring op de motor en rijd richting Sidemen. De lucht gloeit van de schemer, het uitzicht over de rijstvelden is spectaculair. Natuurlijk heb ik geen camera bij me. Geen foto’s, geen Polarsteps. Alleen herinnering.

Op de terugweg is het donker. Pikdonker. Sommige motoren rijden zonder licht, honden lopen midden op de weg. Gelukkig doet mijn koplamp wat hij moet doen.

Terug bij Kelapa Mas schuif ik aan voor het avondeten.

Een garnalencocktail vooraf, varkensvlees met groenten in ketjapsaus, witte rijst. Als toetje yoghurt met honing. En een glas bananenjuice. Gerard en ik spelen nog twee potjes Skip-Bo en spreken af morgenochtend samen te ontbijten, voordat ieder zijn eigen weg gaat.

In mijn bungalow probeer ik iets op de iPad, maar de wifi hapert. Filmpjes lopen vast, de website weigert. Alleen Polarsteps doet het, tergend langzaam. Frustrerend — maar ook een les in loslaten.

Ik neem een snelle douche, leg de iPad weg, en besluit eens verstandig te zijn: vroeg naar bed.

Bijna 61, en met de kippen op stok. Wie had dat gedacht.

Bedankt voor het lezen.

Maak er een mooie dag van.

Hier gaan de oogjes toe.

Slaap lekker.