Van vertrouwde grond naar nieuw avontuur

De ochtend begint met het ritueel dat al bijna gewoon voelt: opstaan, douchen, spullen ordenen. Ik ben nog in de badkamer als Gerard op de deur klopt. Het is onze laatste ochtend in Sanur, voorlopig ook het laatste ontbijt bij Billy’s Café. Ik heb mijn ontbijt nog niet eens afgerond wanneer Eka verschijnt. Haar aanwezigheid voelt vertrouwd. We praten bij, ze krijgt de cadeautjes die ik speciaal voor haar heb meegenomen. Iedereen drinkt the jahe – alsof het zo moest zijn. Ze vertelt dat de papieren bij de notaris in Indonesië geregeld worden en dat ik ze aan het einde van de reis mee krijg. Een last valt even van mijn schouders. Toch blijft er een knagend wantrouwen: hoe zal het in Nederland weer ontvangen worden? Daar waar wantrouwen richting de burger vaak groter is dan vertrouwen.

Alsof het zo gepland was schuift ook Rama aan, met zijn vaste bestelling: Bali-koffie. Voor Gerard is het misschien wat vreemd, een moment waarop hij zich het vijfde wiel kan voelen, maar voor mij voelt dit stukje Sanur ineens compleet. Vertrouwd. Thuis. We zitten met z’n allen op de bank bij Billy’s, zoals zo vaak. Maar afscheid komt sneller dan je wilt. Rama gaat werken, Eka moet naar Kuta. Gerard en ik pakken onze laatste spullen in en rekenen de was af. Nog een paar foto’s van de omgeving, al is Sanur nu grotendeels bouwplaats door de nieuwe riolering. Dan meldt Cat-cat zich en nemen we hartelijk afscheid van het personeel dat ons in die paar dagen al zo welkom liet voelen.

Ngurah Rai International Airport. Nieuwe incheckbalies, nieuw systeem. Ik heb online al ingecheckt, maar een rugzak moet alsnog het ruim in. Slechts één item mee aan boord. Daarna koffie – mijn eerste sinds we op reis zijn – en een broodje. Lunch, al voelt het nog vroeg. Gate 6B, beneden. Wachten. Een jonge vrouw vraagt of ze haar spullen even bij mij mag achterlaten. Even later legt ook haar partner iets neer. Vertrouwen in een vreemde reiziger, zomaar. Ze blijven wel erg lang weg, het boarden is al begonnen. Uiteindelijk met de bus het veld op. Ons toestel wacht ver weg. Batik Air OD307. Bestemming: Kuala Lumpur.

Drie uur vliegen, en Maleisië ligt onder ons. Ik dacht een uur tijdverschil, maar nee – hetzelfde als Bali. Kuala Lumpur International Airport, groot en koel. Hier wachten we op onze volgende vlucht: OD326 naar Kuala Kamu, bij Medan. Terwijl de tijd langzaam wegtikt, raken we in gesprek met John en zijn dochter Nana, 22 jaar. Moeder slaapt iets verderop op een bankje. Het gesprek is levendig, we lachen, maken foto’s samen. John ziet een cartoon van mij en vraagt ernaar. Als verrassing geef ik hem een button mee. Hij glundert. Een klein gebaar, maar groot in betekenis. Het wordt natuurlijk vastgelegd op de gevoelige plaat. Tijd vliegt voorbij.

Boarding. De tweede vlucht van de dag. Niet lang, een uur later staan we weer op Indonesische bodem.

Maar daar wacht ons een verrassing die we niet kenden: wie Indonesië verlaat tijdens de geldigheid van een visa, verliest datzelfde visa. En dus opnieuw in de rij. Een nieuwe sticker, een nieuw bewijs, een nieuw verhaal in het paspoort. Een onverwachte herinnering die blijvend ingeplakt zit. Nog snel langs een ATM – Bukit Lawang kent geen pinautomaten, daar heerst de kracht van contant geld. En dan een taxi. Prijs vooraf afgesproken, geen gezeur. We vertrekken voor een lange rit van ruim 3,5 uur. De jungle nadert, langzaam maar zeker. De nacht wordt onderweg al aangetikt. Grenzen vervagen. Dit is reizen: niet het gemak van een strandstoel, maar de realiteit van uren onderweg zijn, vermoeid en verwachtingsvol tegelijk. Gerard kijkt uit het raam. Ik weet: dit is pas het begin.