Van koude douches en warme ontmoetingen

Het is tegen half acht wanneer Gerard zachtjes op mijn kamerdeur tikt. Zelf heb ik hooguit twee uur geslapen sinds zaterdagochtend. Een koude douche eerder deze ochtend hielp wel om wakker te worden, maar niet om slaap in te halen. Soms heb je dat: doodmoe maar de slaap weigert gewoon.

Bij Billy’s Café wacht een nieuw gezicht: Putu. Met de vertrouwde crew maken we opnieuw kennis, warm en hartelijk. Stroopwafels worden uitgedeeld en de Hollandse zoetigheid slaat in als een bom. De dochter van de eigenaar begroet me alsof ik na jaren terug ben van een wereldreis, en dat is ergens ook zo. We ontbijten met nasi goreng en gemberthee, beide een klassieker. Gerard laat alles zich goed smaken; voor hem is alles nieuw.

Na het ontbijt trekken we er even op uit. Bij Coco Mart blijkt de ATM onvindbaar, dus lopen we door naar de Artasadena Mall waar ik met mijn Wise-pas roepia’s kan opnemen. Op mijn Wise rekening heb ik al Roepia’s staan. Wat een fijne bankpas is dit toch. Ik heb zowel euro’s als Indonesische roepia’s op de rekening staan. Onderweg horen we ineens mijn naam: Komang, ook bekend als Rama, staat breed te glimlachen. Hij zit op zijn motor en is onderweg naar zijn werk. Voor vanavond spreken we af – een weerzien na lange tijd.

Bij She Café drinken we squash en krijgen we huisgemaakte chips. Ketut is er niet, zij is op een bruiloft. Gerard regelt intussen nog zijn Indonesische simkaart. Ik was voor hem al een hele tijd aan het water het lukte het meisje in de telefoonzaak maar niet om het te installeren.  De middag is nog jong wanneer we een Bluebird-taxi nemen richting Tuban, naar de voormalige ouderlijke woning aan de Jalan Bhineka Jati Jaya.

Daar ontmoeten we Gusti, Meilyani en hun zoon. Hartelijke ontvangst, thee op tafel, gesprekken die langzaam op gang komen maar meteen vertrouwd voelen. De taxi wacht geduldig en na een warm afscheid rijden we door naar Kuta Beach.

En daar komt het besef. Waar het strand vroeger breed en weids was, is nu nog maar een strookje over. Tien, misschien vijftien meter tot de waterlijn. Het is Gerard die het zegt: “Ze kennen je hier”, op het moment dat ik een voet op het strand zet. En dat klopt ook. Bij het stalletje van Sem word ik begroet alsof ik nooit ben weggeweest. Gerard krijgt meteen dezelfde warmte over zich heen.

Maar de man met de hamer loert. Gerard is zichtbaar vermoeid. We nemen een taxi terug naar Sanur. Achterin glijdt hij langzaam weg in de sluimerstand.

Yulia 2, een kleine oase in Sanur. Anderhalf uur voor onszelf. Gerard zakt weg in diepe slaap; ik dommel wat, maar echt slapen lukt nog steeds niet. De lucht is warm en vochtig, de airco doet zijn best.

’s Avonds komt Komang met zijn gezin: Juniie, Kadek en Nyoman. Putu kan er helaas niet bij zijn, maar we beloven dat er eind oktober een herkansing komt.

Op de bank bij Billy’s is het een vrolijke chaos. Ik deel cadeautjes uit: stroopwafels, Hollandse souvenirs, voor de kinderen lekkers. Inge heeft mooie dingen uitgezocht voor Juniie – het thema Holland slaat aan. Gerard overhandigt zijn flessen bourbon en Ierse whiskey, die mooi aansluiten bij mijn Schotse whisky’s. Er wordt gelachen, gegeten, herinneringen gedeeld. Nyoman en Kadek zitten dicht tegen me aan, hun ogen glinsteren bij elke hap lekkers.

Het wordt later, de kinderen worden moe. Met hun vieren stappen ze op de motor en rijden terug naar Denpasar. Gerard en ik drinken nog een laatste Bintang en dan sluiten we de dag af.

Op mijn kamer kort douchen, het licht uit. Vandaag genoeg warmte, ontmoetingen en herinneringen voor een week. Morgen wacht een nieuwe dag.