Ik word wakker van een berichtje.

Het is Inge.

Ze schrijft dat ze me mist. Voor haar een gemis, voor mij een zacht geluk — een teken dat afstand ook liefde zichtbaar maakt. De vierde week van mijn reis is begonnen. Nog ruim een week te gaan voor we elkaar weer kunnen vasthouden.

Tegen twee uur vannacht val ik in slaap en word pas na zessen wakker. Muziek vult de kamer, ik douche en blijf daarna nog even liggen. Ik kijk de vrije training van de Formule 1 terug; later vandaag misschien de kwalificatie van de sprintrace, als het lukt. F1 Pro laat het hier niet altijd toe.

Dan pak ik mijn zwembroek en glijd in het water van het zwembad. Een uur van lome rust. Even na achten zie ik tussen het groen twee witte benen. Ik weet van wie ze zijn — geen twijfel mogelijk. Ik roep en ja, daar verschijnt Gerard. Hij ziet er beter uit, zegt dat hij gisteren wat heeft gegeten en gedronken. Gisteravond hebben we elkaar niet meer gezien.

We ontbijten samen, al eet hij nog steeds weinig. Als hij maar drinkt, denk ik. We praten wat, kijken uit over de zee en de contouren van Nusa Penida en Nusa Lembongan. Daarna trekken we eropuit voor een kleine shoppingtocht.

Bij Casa Coffee bestel ik een cola-vanille latte en tempeh mendoan; Gerard kiest voor ijsthee. Dan een telefoontje van de homestay: de motor is gearriveerd. Een Yamaha X-Max 400. Een stevige machine, perfect voor een middagtocht.

Terug op mijn kamer zet ik wat drankjes in de koelkast en smeer me in met mijn nieuwste aankoop: pure Aloe Vera. De vorige, op vaselinebasis, voelde als glijmiddel over mijn hele lijf — laat ik het zo zeggen: niet mijn kick. Deze voelt echt, verkoelend, trekt in zonder sporen.

’s Middags spelen we een spelletje met Queen op de achtergrond. Gerard lacht weer. Daarna plonsen we in het zwembad, nu op de tonen van Robert Jon & the Wreck. Het is drukkend heet; zelfs de locals klagen. Tegen de middag kruip ik op de motor en cruise richting Manggis, de woonplaats van Komang — ook bekend als Rama. Ik rijd wat rond in de omgeving, film de laatste minuut voor Polarsteps (langer mag niet) en keer terug naar Candidasa.

Later lopen we naar W&J’s, een klein restaurantje waar we een Australische pie eten. Het is ergens tussen lunch en avondeten in. We kopen ook stoffen onderzetters — leuk voor buiten op tafel, bij Gerard én bij mij thuis. Een klein, alledaags plezier. Ik zit vol; Gerard krijgt zijn bord niet leeg.

De avond glijdt snel voorbij. Nog een hapje in het restaurant van Kelapa Mas, nog een spelletje, en dan de sprintkwalificatie van de F1. Daarna pak ik mijn spullen. Waarschijnlijk moet ik morgen naar een ander huisje, mijn huidige is al geboekt. Het maakt me niet uit; in deze tuin is elke plek goed.

Ik ben moe. Morgen weer een dag. Motorrijden, zwemmen, schrijven — de drie R’s van rust, ritme en richting.

Vandaag was wat ik noem: een dag om bij te komen.