Dansen met de dood (en de airco)

 VHet begon als een horrorscène.

Niet met monsters, maar met hitte.

De airco stond op standje poolwind — 16 graden — maar de thermometer aan mijn bed toonde 31.

De temperatuur lag letterlijk op de loer.

De hele nacht vocht ik met lakens, kussens en gedachten.

Vier keer stond ik op om een koude douche te nemen, maar zelfs het water gaf zich niet gewonnen.

Ik was de hoofdrolspeler in een sauna zonder uitgang.

Laat in de voornacht nog even contact met Inge via WhatsApp.

Apollo gezien via de camera.

Heerlijk, die beelden van thuis.

Geen heimwee, wel gemis — mijn meissie, de kinderen, de honden.

5.22 uur.

Eindelijk iets koeler, 28,8 graden.

Tegen half acht alweer richting 30.

Gerard appt: “Hoe laat ontbijt?”

Ik zucht.

Tijd is hier een westerse obsessie, een importproduct.

Ik kies voor tempo doeloe — al weet ik dat het woord besmet is.

Maar hoe noem je anders het gevoel dat tijd oplost, verdampt, verdwijnt?

Ontbijt bij Sun Breeze.

Een droomlocatie, half boven de zee, uitzicht op Bali in de verte: Padang Bai, Candidasa — plekken die me toewuiven.

Een rog glijdt door het water vlak onder me, even later een vin — een jonge rifhaai, vermoed ik.

Maar mijn aura wordt bruut verstoord door een haastig gezin.

Ze eten op tijd. Ze leven op tijd.

De klok jaagt ze op, de klok vreet hun rust op.

Ze vertrekken om negen uur, dus het ontbijt is stress met sambal.

Ik kijk ernaar en denk: de tijd is hun vijand.

Wij bepalen zelf wel wanneer we bewegen.

Dat is rust. Dat is vrijheid.

Na het ontbijt pinnen we geld.

Hier mag je per keer slechts 1.250.000 IDR opnemen — ongeveer 66 euro — dus vier keer dat circus herhalen.

De ATM ligt negen minuten verderop, maar we rijden door.

Naar Crystal Bay.

De wegen verdienen een lintje — als de slechtste van het eiland.

Een Belg zou er nog klachten over indienen.

Links van ons de afgrond, rechts een vrachtwagen met een doodswens.

En links, dat ben ik, de bijrijder.

Crystal Bay zelf is mooi, maar niet magisch.

Een golf van toeristen, letterlijk en figuurlijk.

We maken foto’s, vangen wat wind en rijden door.

Manta Bay, even verderop.

Een steenworp hemelsbreed, 42 minuten in de realiteit.

De gaten in de weg hebben namen verdiend.

Het is file, chaos en kermis tegelijk.

Dan, eindelijk: het uitzicht.

De Indische Oceaan, bruut en adembenemend.

Golven die op kliffen slaan als oorlogstrommels.

De natuur laat zien wie hier de baas is.

Het publiek antwoordt met oooohs en aaaahs.

Ik glimlach.

We zijn nietig, en dat is troostend.

De terugweg is stil.

De warmte doet het spreken teniet.

Bij de bungalow duiken we het zwembad in — een uur nietsdoen, alleen drijven.

Daarna een massage. Gerards eerste full body.

Hij vindt het geweldig; ik ben trots.

Daarna pedicure voor mij.

Terwijl ze aan mijn linkervoet werkt, denk ik aan de Heideroosjes: “Dansen met de dood.”

Mijn voet voelt half dood, maar de pijn leeft als nooit tevoren.

Ze mag alles doen, maar in mijn hoofd word ik gek.

Gerard gaat all-in: manicure én pedicure.

Shit.

Ik heb een verslaafde gecreëerd.

’s Avonds eten bij Angel Café.

Te vroeg eigenlijk, de levendigheid ontbreekt.

Maar het uitzicht, de zon die wegzakt, het geluid van de zee — het maakt alles goed.

Dit is een plek die je in je hart meeneemt.

Altijd.

Later loop ik nog naar de hoofdstraat.

Bijna alles dicht, behalve één warung.

Twee flesjes frisdrank, dat is genoeg.

De lucht is zwaar, de nacht broeierig.

De airco in de bungalow heeft een paar klappen gekregen, maar blaast nu iets dat op verkoeling lijkt.

24 graden.

Leefbaar.

De tassen staan klaar.

Alleen nog het commandocentrum met zijn wirwar aan USB-kabels inpakken.

De Heideroosjes galmen uit de speaker: “Weg van de meeste weerstand.”

Beter wordt het niet.

Licht uit.

Speaker aan.

Kussens vechten om mijn hoofd.

Out.