6.45 uur. De wekker gaat.

Ik was al wakker.

Gisteravond viel ik direct in slaap, werd rond één uur wakker met het gevoel dat ik al uren had geslapen, en viel gelukkig weer snel terug in rust.

Langzaam wakker worden. Muziek aan — Astrid S, de Noorse zangeres met die heldere, breekbare stem. Douchen, insmeren met Aloe Vera, mijn vaste ochtendritueel. Tegen achten schuif ik aan voor het ontbijt. Gerard zit te praten met Leon, en even later ontbijten we samen. Ik geef Leon de sleutels van de motor; om negen uur loop ik mee voor de overdracht.

Daarna nog snel naar de supermarkt voor een flesje kayu putih, een belofte aan het Deense stel. Zulke lieve mensen. Mijn eerste Deense vrienden van deze reis zijn inmiddels terug naar huis — de kring van reizigers verschuift, maar de warmte blijft.

Terug bij Kelapa Mas. De rugzakken staan klaar. Gerard loopt naar voren om de chauffeur te halen. Ik kijk nog één keer om me heen. De tuin, het zwembad, het nieuwe terras, het personeel dat even stopt met werken om te zwaaien. Er zit iets in mijn buik wat niet alleen van afscheid komt — een soort kramp van weemoed. Ik reken af, geef iedereen een knuffel en glimlach, maar het voelt zwaarder dan ik had gedacht.

We rijden weg. De motor van de auto bromt zacht, en ik praat wat met de chauffeur, maar het ontbeert me aan woorden. Na een tijdje keren we terug: Gerard is zijn medicatie vergeten.

Aankomst bij Yulia 2 Homestay in Sanur.

Een hartelijk welkom verzacht de pijn van vertrek. We krijgen dezelfde kamers als aan het begin van de reis. De cirkel sluit zich.

Ik ga naar Billy’s Café, werk het verhaal van gisteren af en publiceer het. Afspraak met Komang (Rama) vanavond om acht uur, morgen met Indah Wati, en de kapper staat om 13.20 uur. De motor wordt straks gebracht. Alles valt langzaam weer in het oude ritme.

Gerard en ik lopen naar Artasedena, kopen nieuwe koffers — de oude zijn letterlijk gesloopt. Daarna drinken we bij Ketut van She Café een squash. Ik geef haar een paar kleine cadeautjes. Ze straalt als ze me ziet en maakt enthousiast kennis met Gerard. We praten lang, zoals altijd. Gerard blijft stiller dan anders. Ik laat hem per taxi teruggaan naar de homestay — een korte rit, maar hij waardeert het zichtbaar.

Een uur later loop ik zelf terug, langs de opengebroken stoepen. De werkzaamheden vorderen, maar het blijft een chaos voor voetgangers. Terug bij Yulia 2 start ik de motor en rij een rondje. Eerst naar de barbier voor een afspraak, dan verder langs nieuwe winkels en oude die verdwenen zijn. Sanur is in vier weken tijd alweer veranderd.

Op de kamer pak ik de nieuwe koffer in. Het lijkt allemaal te passen, maar veel marge is er niet. Daarna terug naar Billy’s Café. Na anderhalf uur bestel ik een maaltijd en eet met smaak. Gerard zie ik niet; hij duikt vast vroeg zijn kamer in. Maar om half acht verschijnt hij toch, kaarten in de hand. We spelen even, hij bestelt wat te eten.

Ik vertel dat ik later nog een biertje ga drinken met Adriano, de man die ik ken van de boottochten naar de Gili’s en Nusa Penida. Gerard bedankt, heeft rust nodig. Even voor acht uur verschijnt Rama; we drinken samen gemberthee en praten kort. Stoere kerels met warme harten. Na een half uur vertrekt hij.

Ik pik Adriano op en we lopen naar Casablanca, de meest gekleurde bar van Sanur. Ik bestel een bucket Bintang — een bak vol bier met ijs om het koud te houden. Lachen, praten, even nergens over nadenken. Maar diep vanbinnen voel ik onrust.

Terug in de kamer wacht nog werk. Een mail van Eka: de notaris wil een formele brief, zodat zij gemachtigd is iets voor mij af te handelen. Dus schrijf ik, midden in de nacht, een officiële brief. Lekker na een avondje stappen. Maar goed, eenmaal een bikkel, altijd een bikkel.

Vandaag weinig gefotografeerd. Geen zin, geen moment dat erom vroeg. Het was een dag waarin de tijd mij leidde in plaats van andersom.

En dan, onvermijdelijk, duikt de gedachte aan december 2023 weer op — het overlijden van mijn moeder. De afhandeling sleept zich voort als een oud instrument van pijn. De Rabobank wil ‘bewijzen’. Ze “begrijpen” het probleem, maar regels zijn regels. Een bureaucratisch pantser zonder mens.

Geen stilte, geen rust.

Het bloed ruist in mijn hoofd.