Na een lange rit vanaf het vliegveld van Medan – of beter gezegd: een survivaltocht – rolde de taxi gisteravond laat de jungle binnen. Als er ooit een aflevering van “De slechtste wegen ter wereld” wordt opgenomen, dan mag dit traject zeker niet ontbreken. Donker, hobbelig, gaten in de weg – alles zat erin.

Rond één uur ’s nachts kwamen we eindelijk aan bij onze homestay. Yakup, de eigenaar, stond ons op te wachten, samen met August die nog een maaltijd voor ons klaarmaakte. Tegen twee uur viel de rust neer. Voor ons is het nieuw, voor hen is het dagelijkse routine. Na vijf dagen onderweg en 14.700 kilometer verder, gaf mijn lichaam eindelijk toe. En alsof het zo moest zijn, sliep ik heerlijk. Toch was ik om half zeven alweer klaarwakker. Vanuit de kamer keek ik naar het dorp dat langzaam ontwaakte. Koffiegeuren, stemmen in de verte, kinderen die begonnen te spelen. Even hangen in de hangmat, dan een douche. Althans, koud water van boven en van onderen met de onmisbare tjebok. Google dat woord maar eens – het hoort hier bij het leven.

We zitten pal naast het Visitor Centre van het Oerang Oetang opvangkamp, waar onze host nauwe banden mee heeft. Deze plek voelt voor mij bijzonder, bijna emotioneel, want hier was ik 30 jaar geleden al eens met Inge. Op de brug keek ik vanochtend naar de rivier – ooit een kabbelende levensader waar we gingen raften. Maar ik hoorde ook het pijnlijke verhaal: een jaar vóór de tsunami in Atjeh overspoelde ook hier het water het dorp. Een plotselinge kolkende massa sleurde 350 levens mee. De homestay waar Inge en ik toen verbleven, bestaat niet meer. Alleen de herinnering blijft.

Vanaf het balkon – helemaal voor Gerard en mij alleen – heb ik een uitzicht dat alles in zich draagt: het leven van Bukit Lawang dat zich onder me ontvouwt. Ontbijten doen we bij de buren, een eerste kennismaking met de heerlijke smaken van hier. En daarna een rondrit van twee uur met de tuk tuk. Gerard en ik hebben elk onze eigen chauffeur. De mijne, Ali, blijkt een vrolijke kerel met veel humor. We rijden langs rijstvelden, kijken hoe gula wordt gemaakt, steken de rivier over en zien hoe er wordt geplukt in de bomen. Onderweg gebruiken wij zelfs in een moskee een toilet – reizen zoals het hoort, je aanpassen. We zien het proces van tempeh maken, nog steeds op de ouderwetse manier ingepakt in bananenbladeren. Vandaag gemaakt, morgen verkocht.

Bij een uitzichtpunt op de jungle genieten we van een verse kokosnoot, het vruchtwater ijskoud en zoet. Daarna terug naar Bukit Lawang, waar we bij de buren nog wat drinken. Gerard komt later met fruit aanzetten dat we samen opeten.

De middag verstrijkt rustig. Ik lig in de hangmat, muziek zachtjes in mijn oren, de warmte zakt langzaam weg. Tegen de avond gaan we vroeg eten. Terwijl de zon ondergaat, zien we apen rondom de warung verschijnen. Daarna slenteren we door het dorp, kopen een ijsje en wat te drinken, en spelen nog een spelletje. Het wordt al snel donker – in de jungle valt de schemer hard in. Terug naar onze kamer besluiten we de dag in stilte af te sluiten.

De eerste en enige volle dag in Bukit Lawang. En wat voor één. Een dag vol indrukken, herinneringen en nieuwe verhalen.