Vrijdag – Van Bukit Lawang naar Samosir

Om zes uur ben ik al wakker. Misschien bang dat ik me verslaap, want vandaag verlaten we Bukit Lawang. Geen orang-oetans gezien deze keer – ons verblijf was simpelweg te kort. Een jungle-trek had prachtig geweest, maar die kost tijd die we op deze lange reis niet hebben. Vandaag staat er een rit van zo’n 270 kilometer op het programma. In Sumatraanse begrippen betekent dat: minstens zeven uur onderweg. In werkelijkheid werd het nog een stuk meer.

We nemen afscheid van Yakup en Emma, twee mensen die met warmte en eenvoud het beste van Bukit Lawang belichamen. Yakup is een man met een groot hart. Een deel van zijn inkomen gaat naar ouderloze kinderen, naar het behoud van de leefomgeving van de orang-oetan en nog een ander goed doel. We vertrekken met respect en dankbaarheid.

Na een heerlijk ontbijt bij de buren – elk gerecht met de pure smaak van versheid – pakken we onze spullen. Om half negen stipt worden we opgehaald. Samen met ons reizen Sung Gon en zijn vrouw Minjeong mee, een hartelijk stel uit Zuid-Korea. Ondanks de taalbarrière is er meteen een klik. Met handen, voeten, een AI-vertaalprogramma en veel lachbuien wordt er een brug geslagen.

De rit is lang. Negen uur in totaal, met onderweg stops voor een toiletbezoek en iets te eten. Bij de eerste halte ontmoeten we Robert, een Amerikaan uit Atlanta, die net als wij richting het Tobameer trekt. Bij de lunch is het al dikke mik met Sung Gon en Minjeong. Ze bekijken onderweg onze website, lachen om de cartoons en worden er zichtbaar vrolijk van. Het levert hen een button op, die ze koesteren alsof het een schat is. Minjeong opent een souvenirzakje dat ik haar geef, met daarin een sleutelhanger van twee Hollandse klompjes. Een schot in de roos: het gesprek kantelt meteen naar hun wens om ooit Nederland te bezoeken. Kleine dingen die groots voelen.

In Merek stappen Laurantz en Fleur in, twee jonge reizigers. Laurantz spreekt Duits, Fleur blijkt een Nederlandse die alleen door Indonesië trekt. En zo wordt onze auto een rijdende mini-wereld, vol talen en verhalen: Bahasa Indonesia met de chauffeur, Engels met gebaren, Koreaans via de vertaalapp, Duits en Nederlands door elkaar. Het typeert reizen: mensen uit alle hoeken van de wereld, samengebracht op dezelfde hobbelige weg.

Eindelijk verschijnt Parapat in beeld, de havenplaats aan het Tobameer. Daar worden we opgevangen door Michael van de reisorganisatie. Hij loodst ons naar de juiste boot richting Tomok op Samosir. Het Tobameer is indrukwekkend: honderd kilometer lang, drieëntwintig breed, ruim negenhonderd meter boven zeeniveau. En daarbinnen ligt dus nog een eiland – Samosir. Alsof we een verhaal uit Suske en Wiske zijn binnengestapt: Het geheim van Samosir.

Op de boot ontmoeten we een Amerikaanse die onvoorbereid het eiland bezoekt. Frans, de eigenaar van ons hotel, haalt ons op en brengt haar eerst vriendelijk naar de bushalte. Daarna rijden we verder. Onderweg vertelt hij over zijn vrouw Jojol en hoe ze elkaar leerden kennen. Tweeënhalf jaar geleden namen ze samen dit hotel over van haar ouders. We worden hartelijk ontvangen en voelen ons meteen thuis.

De kamer is ruim en schoon; een verademing na de lange rit. Ik douche en tref daarna Gerard in de eetruimte, waar we Jojol ontmoeten. Er wordt een eenvoudige, maar heerlijke maaltijd geserveerd: curry met kip en witte rijst. Gerard geniet van een grote Bintang, ik van gemberthee en een glas tomatensap. Het leven kan soms zo ongecompliceerd zijn.

De dag sluit af met een spelletje en het vooruitzicht van een goede nachtrust. Het was een lange reisdag, maar eentje vol bijzondere ontmoetingen en warme herinneringen. Morgen wacht Samosir.