Nusa Lembongan — De lus van tijd

6.45 uur. Wakker. De stilte van de ochtend hangt nog in de kamer, slechts doorbroken door het zachte gezoem van de airco. Hij heeft vannacht eindelijk zijn werk gedaan — de kamer is leefbaar, mijn lichaam dankbaar. Buiten hangt mijn gewassen kleding te drogen; binnen liggen de tassen half ingepakt, het ritme van de reiziger in volle controle.

Tot acht uur rommel ik wat. Douchen, muziek luisteren, de kleine geneugten van stil begin. Want muziek, dat heb ik de laatste dagen te weinig gedaan — en zelfs hier, aan de rand van de wereld, merk ik hoe stilte soms om een melodie vraagt.

Om acht uur lopen we naar Sun Breeze, slechts driehonderd meter verderop. Een plek waar de zee het decor vormt en de dag langzaam openklapt. Ons verblijf ligt verscholen achter een stoffig steegje, een wereld op zichzelf: elf bungalows rond een klein zwembad, een oase waar je niets verwacht.

Na het ontbijt pakken we onze spullen. Naar het haventje, waar de zee lonkt als een nerveuze geliefde. Voor 50.000 roepiah — nog geen drie euro — stappen we aan boord. De overtocht naar Nusa Lembongan duurt amper twintig minuten, maar voelt als een sprong tussen werelden. Het stond op de reiskaart, dus we moeten wel. Anders waren we rechtstreeks teruggevaren naar Bali.

We blijven hier één nacht. Morgen wacht de overtocht naar Padang Bai.

Gerard zegt dat hij het reizen beu is: het sjouwen, het wachten, het in- en uitpakken. Hij verlangt naar een vaste plek. Ik begrijp het, echt. Maar in mij trilt iets anders. Ik ben een reiziger — voor mij ligt de schoonheid niet in aankomen, maar in het onderweg zijn. In de tussenruimte. In dat wat beweegt.

We waden met onze rugzakken door de branding om de boot op te klauteren, en springen later weer het water in om aan land te komen. Voor Gerard is het avontuur net iets te veel, voor mij precies genoeg. Dit is reizen pur sang: natte voeten, zout in je mond, en een glimlach die niet meer verdwijnt.

Wahyu Homestay 1 — een juweeltje voor één nacht. Voor zestien euro een plek met zwembad, rust en ruimte. Gerard kiest een kamer beneden, ik neem de bovenverdieping met uitzicht. Ik installeer mijn commandocentrum: opladers, snoeren, toetsenbord, iPad — de levenslijn van elke digitale nomade.

Aan de receptietafel bestel ik gemberthee, in een mooi kannetje.

De ochtend glijdt voorbij in kleine momenten van rust.

Even later wandelen we naar het strand. De zee ligt op een steenworp afstand, glinsterend, uitnodigend. Bij Mola Mola Warung lunchen we met pangsit goreng en tempeh — ik drink kokoswater, Gerard een bananenjuice. Voor ons ligt de oostkust van Bali, wazig in de hitte.

Het is een dag van kleine gesprekken: met Jelle, met Inge, met nicht Marianne op Java. De wereld lijkt even klein, verbonden door signalen in de lucht.

Terug bij de homestay zwemmen we, de zon op onze huid, de rust in ons hoofd.

Dan: een kleine schaduw. Gerard verliest zijn WhatsApp-account; zijn oude telefoon ligt nog in Sanur. Zonder nummer geen verbinding — een moderne vorm van stilte. Morgen kijken of we iets kunnen herstellen met een lokale sim.

Tegen de avond hangt de warmte nog altijd als een sluier over het eiland. Ik zit bij de receptie met een kop the jahe en een appetizer, terwijl de schemer langzaam daalt. Om zeven uur klop ik op Gerards deur; hij doet open, moe, met een glimlach die ergens tussen leven en slaap hangt.

We eten iets lichts bij de homestay. Gerard bestelt fruit, ik neem een aantal kleine gerechten van de kaart. Gerard oogt uitgeput, maar ook voldaan. Zeven Indonesische eilanden heeft hij aangedaan. De droomreis volbracht. Na morgen geen rugzak meer voor hem om te sjouwen, geen gehaast, alleen nog Balinin alle pracht.

Ik daarentegen voel de rust pas als ik beweeg. Nog elf dagen tot Nederland, maar mijn hoofd zit vol plannen. Candidasa roept. Kelapa Mas Homestay, Casa Coffee, Wacky Jacky’s — de namen klinken als muziek uit een vorig leven. Plekken waar mijn ziel thuis is.

Soms vraag ik me af waarom juist daar — op dat stukje aarde, onder die bomen, met dat licht — iets in mij tot rust komt. Misschien omdat stilte daar geen leegte is, maar aanwezigheid.

Dan klinkt vuurwerk buiten. Ruw wordt mijn overpeinzing uiteengereten.

Het is 21 uur. Alles ligt klaar voor de volgende dag: 7 uur ontbijt, 8 uur taxi, 9 uur boot. Georganiseerd, niet door mij, maar door de tijd zelf — die ik juist probeerde te ontlopen.

Ik zet Netflix aan. Voor het eerst deze reis.

Een vorm van overgave, misschien. Of gewoon vermoeidheid.

De beelden trekken voorbij, maar mijn gedachten dwalen af — naar zee, naar wind, naar alles wat nog beweegt.

De voornacht valt.

En de lus van tijd sluit zich langzaam om mij heen.