Terugblik en het begin van het avontuur

De afgelopen dagen voelden alsof ze in één adem voorbij zijn gevlogen. Maandagavond begon het eigenlijk al, met een soort voorproefje van afscheid: onze vaste spelletjesavond, maar deze keer gevierd als een laatste keer voor de komende weken. Geen dobbelstenen en kaarten tot diep in de nacht de komende maandagavonden – nee, vanaf volgende week zitten Gerard en ik ergens aan de andere kant van de wereld.

Dieuwertje had ons verrast met een schaal vol mini-berenklauwtjes en zelfgemaakte pindasaus. De geur alleen al maakte duidelijk dat er liefde in zat. We aten, we lachten, we speelden nieuwe spellen. Het voelde bijna alsof het een soort afscheidsritueel was, maar dan met pindasaus en dobbelstenen.

Dinsdagochtend begon met een afspraak bij de huisartsenpraktijk. Niet iets bijzonders, zou je denken, maar om half elf zat ik bij Roelie en Erica. En daar kreeg ik een klein zakje mee. De inhoud zal ik straks in de zee van Sanur verstrooien. Een klein beetje van Toja, een vriendin van mijn ouders die allang niet meer bij ons is. Zo komen zij, daar op die plek, toch weer even samen.

Erica is trouwens een collega van Denise, de vriendin van Jelle. En dan lijkt de wereld opeens klein, alsof iedereen via een paar slagen verbonden is. Die middag zat ik bij Heidy, mijn nicht uit Loenen. Koffie, verhalen, herinneringen – het soort gesprek waar je warm van wordt. Van moeders kant, en we bleken zoveel gemeen te hebben. Het was fijn, echt fijn.

’s Avonds aten we met het hele gezin. Voor het eerst met z’n zevenen, inclusief Denise en Martijn, Inge en haar vader Henk, en natuurlijk Jelle en Dieuwertje. Foto’s gingen rond, oude zwart-witbeelden van mijn ouders, mijn opa, en van Toja. Foto’s die ik zelf amper ooit gezien had. Het maakte de avond bijzonder, bijna alsof verleden en heden even bij elkaar kwamen aan tafel.

Woensdag. Mijn laatste werkafspraak met collega Ineke. Tijdens mijn reis neemt zij afscheid van het werk. Niet vrijwillig, ze gaat met pensioen. “Jammer” dekt de lading niet. Ineke is zo iemand die niet alleen haar werk doet, maar onzichtbare draden in stand houdt. De octopus van haar team. Straks weg. Een groot gemis, zakelijk én persoonlijk.

Donderdag was mijn laatste werkdag en ’s avonds zat ik bij Floor Jansen in Arnhem. Strijdlust, haar persoonlijke verhaal, recht in mijn hart. Dankzij Inge, die de kaartjes regelde.

En dan zaterdag. Thuis afscheid nemen. Eerst van Dieuwertje, later van Inge. Jelle brengt ons weg. De honden – Alfi, Elsner en Apollo – keken me na, en hoewel ik dat nooit echt laat merken, zal ik ze missen.

Op Schiphol voel ik het weer: die spanning. Ik heb vaker verre reizen gemaakt, maar de route langs de poortjes, het inchecken, de beveiliging… het is elke keer een klein gevecht met mijn maag. Gerard voelt het ook. Zijn eerste lange reis. Samen naar de andere kant van de wereld.

Onze koffer is halfleeg – ruimte voor avonturen en herinneringen, grap ik tegen Gerard. De eerste en laatste nachten zijn geboekt: Yulia 2 Homestay in Sanur. De rest? Eén groot wit canvas.

Emirates, vlucht EK150.

Een Airbus A380-800. Om 21.50 uur stijgen we op richting Dubai. 6 uur en 40 minuten. Je kunt ons live volgen via Flightradar24. Of achteraf op Polarsteps. Of via de website.

En laat vooral een reactie achter. Ik vind het prachtig om te weten wie er meeleest en meereist, al is het digitaal. Want hier begint het. Het avontuur. Voor Gerard en mij. Voor iedereen die mee wil kijken, lezen, reageren. Voor iedereen die straks even in gedachten met ons mee vliegt, mee wandelt, mee lacht.