De regen van Bugbug

Zes uur. Wakker.

Na een half uurtje in het zwembad, douchen en muziek luisteren op bed. Tegen achten schuif ik aan voor het ontbijt. Gerard komt erbij, even later ook de Denen en de Australische dames — het vaste clubje van de laatste dagen. Mijn ritueel blijft onveranderd: nasi goreng, fruit, gemberthee. Het blijkt het perfecte ontbijt: nooit trek tussendoor, pas halverwege de middag begint de maag weer te spreken.

Een berichtje van Inge breekt de rust:

“Snap dat je er zelf nog niet echt mee bezig bent, maar voor mij wel handig te weten i.v.m. regelen wie jullie ophaalt… Wat zijn jullie terugvluchtgegevens?”

Een eenvoudige vraag, maar een rauwe herinnering. Terugvlucht.

Nog even niet, denk ik. Ik geef de gegevens door, maar mijn hoofd is nog hier.

Na het ontbijt stap ik op de motor, richting Virgin Beach. De Insta360 is bevestigd, de telefoon in de houder, spullen onder het zadel. De lucht is zacht, het briesje koel. Wat een genot om hier te rijden. In Bugbug sla ik af, de heuvel op. Onderweg betaal ik een kleine bijdrage aan de lokale gemeenschap en rijd verder.

Op het strand is het stil — amper acht toeristen. Ik zoek een ligbed, bestel water en een drankje, en vul een bakje zodat de twee zwerfhondjes bij me kunnen drinken. Ze kwispelen dankbaar. Tegen elven trakteer ik mezelf op een schouder- en hoofdmassage. Het leven is goed in zijn eenvoud. Rond het middaguur zwem ik in zee, het water lauw, de golven mild.

Tot ik naar de horizon kijk.

Boven de Agung trekken donkere wolken samen. Tijd om te gaan. Ik kleed me aan, loop naar de motor, start de klim terug omhoog. Onderweg stop ik een paar keer. Het uitzicht is verbluffend: de kustlijn van Candidasa met de zwarte streep van Black Beach, Bugbug aan de andere kant, Amlapura in de verte. En boven dat alles de Agung, half verborgen in snel dalende wolken.

Dan breekt de regen los. Eerst dikke druppels, dan een tropische stortbui. De weg is afgesloten: een vrachtwagen heeft een wiel verloren en blokkeert alles. Scooters glippen erlangs, maar mijn motor is te breed. Vijftien minuten later lukt het, iemand rijdt een stukje achteruit en ik kan erlangs. Doorweekt, maar opgelucht. De heuvel op, langs de aapjes die beschutting zoeken in het bladerdak.

Aan de Candidasa-zijde geen druppel gevallen. De zon brandt alsof er niets is gebeurd. Ik koop bij Lucky Shop een droog T-shirt en rijd via de korte route terug naar Kelapa Mas. In mijn kamer ontdek ik dat ik een half strand in mijn zwembroek heb. Dat verklaart veel. Douchen, schone kleren, en even afkoelen in het zwembad.

Later schuif ik aan bij Gerard. We praten wat, doen een spelletje, maar hij voelt zich niet top en gaat vroeg naar zijn kamer. De Denen zijn er weer, net als Gertie uit Twente en haar neef Leon. Met hen wordt het een gezellige avond. Leon neemt mijn motor over, nadat ik dat met de verhuurster heb geregeld. Ze glimlacht:

“Terima kasih telah menyewa atas nama saya, saya sangat senang dengan hal itu.”

Dank je dat je dat voor mij doet.

Rond tien uur trek ik me terug in mijn bungalow. Ik pak mijn spullen; morgen vertrek ik weer. De kleren liggen klaar, de rugzakken gevuld. Nog even douchen, en dan onder de lakens. Zes kussens om me heen, zee op de achtergrond.

Ik hoor geritsel, dan stilte. Alleen de golven blijven.

Zacht, ritmisch, alsof ze me in slaap wiegen.